کره جنوبی

0

کره جنوبی

جمهوری کره جنوبی که به اختصار کره خوانده می شود یکی از کشورهای آسیای شرقی است که در نیمه جنوبی شبه جزیره کره واقع شده است.

نام رسمی : جمهوری کره (Republic of Korea)

جمعیت : 66/219/50 میلیون نفر (تا مارس سال 2013) که از این میان 7/17 درصد بین 1تا 14 سال سن، 3/72 درصد بین 15 تا 64 سال سن و 9/9 درصد بیش از 65 سال سن دارند.

مساحت : 99538 کیلومتر مربع (یک شانزدهم ایران)

پایتخت : شهر سئول پایتخت کره جنوبی میزبان بالغ بر 10 میلیون نفر از جمعیت این کشور می باشد.

زبان رسمی : زبان کره ای (هانگول) می باشد که توسط پادشاه چوسان اختراع گردید و دارای 28 الفبا می باشد.

دین و مذهب: در حدود 43 درصد از مردم کره جنوبی فاقد اعتقادات دینی و مذهبی هستند. از 57 درصد دیگر، 31 درصد مسیحی، 24 درصد بودایی، 2درصد پیروان کنفسیوس و 1درصد دارای سایر مذاهب می باشند.30 تا 35 هزار نفر از مردم این کشور (عمدتا مهاجر) مسلمان هستند.

شهرهای مهم وجمعیت : سئول (10 میلیون نفر)، پوسان (8/3میلیون نفر)، ته گو (4/2میلیون نفر)، اینچون (3/2میلیون نفر).

تقسیمات سیاسی و کشوری :

کره جنوبی 9 استان و 6 کلانشهر دارد. سئول پایتخت کشور بعنوان یک شهر ویژه (special city). جیجو یکی از 9 استانی است که بصورت استان ویژه مستقل (special self-governing province) اداره می شود. شهر جدید سجونگ نیز که همچنان در حال احداث و تکمیل می باشد بعنوان شهر ویژه مستقل (special self- governing city) نامگذاری شده است. مدیریت این شهرهای ویژه برعهده یک فرماندار انتصابی از سوی دولت مرکزی است.

ساختار حکومتی کره جنوبی: نظام سیاسی کره جنوبی از نوع دموکراتیک به حساب می آید و در تقسیم بندیهای دو گانه ریاستی و پارلمانی، جزء گروه سیستمهای ریاستی طبقه بندی می شود.

قوه مجریه (رئیس جمهور): رئیس جمهور با رای مستقیم مردم برای مدت 5 سال انتخاب شده و در راس هرم قدرت قرار دارد. وی رئیس قوه مجریه می باشد. انتخابات ریاست جمهوری هر پنج سال یک بار برگزار می شود و رئیس جمهور نمی تواند در انتخابات دور بعدی نامزد شود. (معدود کشورهایی از این سیستم پیروی می کنند و دلیل اصلی آن چرخش نخبگان و جلوگیری از اداره کشور توسط افراد خاص می باشد).

عمده ترین و حساس ترین تصمیمات سیاسی، اقتصادی و فرهنگی کشور توسط شخص رئیس جمهور و مشاوران وی در نهاد ریاست جمهوری اتخاذ می گردد. نخست وزیر با پیشنهاد رییس جمهور و تصویب مجلس ملی کره انتخاب می شود. نخست وزیر و هیات وزرا در جلساتی که به ریاست رییس جمهور تشکیل می شود در باره امور مختلف کشور تصمیم گیری می کنند. در غیاب رییس جمهور، نخست وزیر ریاست کابینه را بر عهده دارد. وزیران مسئول اتخاذ تصمیمات نهایی نبوده و این تصمیمات باید توسط رییس جمهور اتخاذ و برای اجراء ابلاغ گردد.

هیجدمین انتخابات ریاست جمهوری کره جنوبی در دسامبر 2012 برگزار شد که خانم پارک گون هی بعنوان رئیس جمهور این کشور (و اولین رئیس جمهور زن کره جنوبی و کشورهای حوزه شرق آسیا) انتخاب و از 25 فوریه 2013 رسماَ پست ریاست جمهوری را در دست گرفت.

کابینه دولت متشکل از 18 وزیر می باشد. علاوه بر کابینه، رئیس جمهور از خدمات 3 مشاور عالی و 9 مشاور ریاست جمهوری و 40 دستیار در امور مختلف کشور بهره مند می شود.

قوه مقننه: کره جنوبی از ساختار تک مجلسی برخوردار بوده که به مجلس نمایندگان و یا به زبان محلی کوخه (kukhoe) نامیده می شود. این مجلس دارای 300 کرسی پارلمانی بوده که 246 نفر از نمایندگان با رای مستقیم مردم از حوزه های انتخابیه سراسر کشور انتخاب شده و 54 نماینده دیگر انتصابی بوده (و به نسبت میزان تصدی کرسی های پارلمانی توسط احزاب سیاسی)، توسط آن حزب برای نمایندگی پارلمان منصوب می شوند. مدت دوره قانونگذاری پارلمان نیز 4 سال می باشد. در حال حاضر آقای کانگ چانگ هی ریاست پارلمان کره جنوبی را بر عهده دارد. 45 نفر از نماینده پارلمان کره جنوبی را زنان تشکیل می دهند که بسیاری از آنها نمایندگان انتخابی حوزه های انتخابیه سراسر کشور بوده و معدودی نیز بعنوان نمایندگان انتصابی (به نسبت میزان کسب کرسی های پارلمانی) توسط احزاب سیاسی منصوب شده اند.

بر اساس قانون اساسی، نمایندگان پارلمان برای اظهار نظرات خود در مجلس آزاد بوده و بدلیل بیان مواضع و اظهاراتشان مورد پیگرد قانونی قرار نخواهند گرفت.

مجلس ملی کره دو نوع اجلاس برگزار می کند:

اول- اجلاس منظم سالانه که از ماه سپتامبر تا دسامبر می باشد.

دوم- اجلاس های ویژه – این اجلاس غالبا به تقاضای رییس جمهور و یا بر اساس درخواست یک چهارم اعضای مجلس برگزار می شود. نمایندگان مجلس ملی یک رییس و دو نایب رییس انتخاب می کنند که دوره ماموریت آنها برای دو سال می باشد. آخرین انتخابات مجلس ملی کره در سال 2012 برگزار شد. در ماههای آوریل و جولای 2013 نیز در برخی از حوزه هایی که فاقد نماینده در پارلمان بوده، انتخابات میان دوره ای برگزار و نمایندگان جدید، عمدتا از حزب سنوری (حزب حاکم) به پارلمان راه یافت اند. آقای آن چو سو نامزد مستعفی انتخابات ریاست جمهوری سال 2012 نیز بعنوان نماینده مستقل از حوزه انتخابیه سئول به پارلمان راه یافت.

مجلس نمایندگان کره جنوبی دارای 13 کمیسیون دائمی با عناوین ذیل می باشد :

– کمیسیون هیات رئیسه پارلمان – کمیسیون قانون و عدالت – کمیسیون امور خارجه ، دفاع و وحدت- کمیسیون ساختمان – کمیسیون امورداخلی- کمسیون امور مالی- کمیسیون اقتصاد و دانش – کمیسیون پدافند ملی – کمیسیون فرهنگ و اطلاعات عمومی – کمیسیون کشاورزی و ماهیگیری – کمیسیون تجارت و صنعت – کمیسیون بهداشت و امور اجتماعی – کمیسیون وسائل نقلیه و مخابرات.

قوه قضائیه : قوه قضائیه کره به عنوان یکی از سه رکن اصلی حاکمیت بوده که در کنار قوای مقننه و مجریه فعالیت می کند. دیوان عالی کشور بالاترین مرجع و نماد اصلی قضائی کره است. رئیس دادگاه عالی (Chief Justice) با معرفی رئیس جمهور و تایید پارلمان منصوب می شود. قضات دیگر با پیشنهاد رئیس دادگاه عالی کشور و تایید رئیس جمهور منصوب می شوند. دوره خدمت رئیس دیوان عالی کشور پس از تائید مجلس ملی 6 سال می باشد و یک فرد نمی تواند برای دو دوره متوالی برای این سمت برگزیده شود.

دیوان عالی کشور بالاترین دادگاه برای رسیدگی به اختلافات و رسیدگی به امور قضایی است. دادگاهها و هیات های قضایی از نظر سطح اعتبار به شش دسته تقسیم می شوند که شامل دیوان عالی کره، دادگاه عالی استان ها و دادگاه های شهر و حومه، دادگاههای خاص” نظامی و خانواده”، دادگاه اداری و دادگاه بررسی گواهی ها می باشد. دادگاه ها به عنوان اماکن مجاز قضائی برای رسیدگی به شکایات در مورد مسایل مدنی، جنایی، اداری، انتخاباتی، مستغلات، گواهی ها و موارد دیگر قضائی می باشند. دادگاه های محلی در سئول و در 12 شهر، این چان، سووان، چون چان، دیجان، چانگ جو دیگو، بوسان، چنگ وان، اولسان، گوانگ جو، جان جو، و جه جو واقع شده اند.

احزاب سیاسی فعال در کره جنوبی :کره کشوری چند حزبی است که در آن احزاب بزرگ ملی، منطقه ای و شهری فعال می باشند. این احزاب علاوه بر آنکه در انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری و انتخابات منطقه ای با یکدیگر رقابت می کنند در برخی موارد حساس کشور نظیر بررسی نامزدهای نخست وزیر، رئیس دادگاه عالی قضائی و وزرای کابینه، برنامه و بودجه و اصلاح و تنظیم قوانین از طریق نمایندگان حزبی در مباحث دولت و پارلمان مداخله و فعالیت می کنند و به دولت برای تصمیم گیری های مهم ملی کمک می رسانند. تلاش آنها در این امر خلاصه می شود که منافع و نظرات عموم مردم هرچه بیشتر در مکانیزم مدیریت کشوری لکره جنوبی از سال 1964 پی ریزی سیاستهای خویش را بمنظور توسعه تجاری آغاز نمود. این کشور با اتخاذ استراتژیهای مناسب و تقسیم بندی زمانی صحیح ازسال 1964 تا 1977 به تقویت زیرساختهای اقتصادی و نیروی انسانی جهت نیل به اهداف کلان توسعه ای برای ورود به بازارهای جهانی و افزایش ضریب رقابتی تولیدات صنعتی پرداخته و برنامه های توسعه خود را در قالب برنامه های 5 ساله به مرحله اجرا در آورده است. این کشور از سال 1998 همواره در تلاش برای افزایش اقلام تجاری و حفظ مازاد تجاری خود بود و تنوع بخشیدن به محصولات صادراتی و کیفیت آنان را نیز در دستور کار داشت. کره همچنین در همین دوره وضعیت رقابتی صنایع را از طریق توسعه فنآوری های جدید ، تسهیل نمودن صنعت خدمات رسانی اطلاعاتی و تاسیس موسسات تحقیقات و توسعه (R&D ) تقویت نمود . در نتیجه اقدامات فوق، صادرات کره در پنج بخش نیمه هادیها (Semiconductors ) ، صنایع خودروسازی (Automobile ) ، وسایل ارتباط سیار تلفن همراه (Mobile Communication Equipment، رایانه (Computers ) و کشتی (Ship ) افزایش یافت. کشورهای چین ، ژاپن و آمریکا بازار مصرف حدود 45 درصد از تولیدات کره شدند. کره قبلاً برنامه ریزی نموده که در سال 2008 درآمد سرانه خود را به 20 هزار دلار ( با رویکرد افزایش حجم صادرات تا سقف 400 میلیارد دلار) برساند. در سال 2008 درآمد سرانه به 21هزار دلار و صادرات به 420 میلیارد دلار افزایش و از پیش بینی ها فراتر رفت. اما در اواخر سال مذکور، بحران مالی و اقتصادی جهانی اقتصاد کره را نیز متاثر ساخت و سال 2009 میلادی سال رکود اقتصاد جهانی گردید. با اینحال طی سال های اخیر اقلام صادراتی متنوع شده و محصولات صنایع IT و BT براساس تقاضای بازار جهانی تولید و تا سقف 800 قلم افزایش یافت. تجارت الکترونیکی به 70 درصد افزایش یافت. این کشور برای نیل به اهداف مذکور استراتژیهای ذیل را اتخاذ نمود:

ارتقاء سطح رقابتی محصولات صادراتی

تقویت بازاریابی خارجی و همکاریهای تجاری

توسعه زیرساخت های پیشرفته تجاری.

نتیجه اینکه کره با نگاه توسعه ای به اقتصاد کشور و سرعت بخشیدن به انجام برنامه های توسعه ای سعی نمود با توجه به حضور کشورهای قدرتمند در همسایگی خود مانند ژاپن، روسیه و چین قدرت رقابتی خود را افزایش داده تا از گردونه تحولات عظیم اقتصادی این منطقه و جهان عقب نماند. اگر چه این کشور با الگوبرداری از اقتصادهای موفق و کمک کشورهای صنعتی بزرگ از قبیل ژاپن، آمریکا و استرالیا توانست به این پیشرفت ها نایل گردد، اما نبایستی نظم، پشتکار و همت مقامات دولتی و مردم را در این میان نادیده گرفت.

کره جنوبی امروزه به عنوان چهارمین اقتصاد قاره آسیا و سیزدهمین اقتصاد دنیا شناخته می شود. کره جنوبی یکی از اعضای فعال سازمانهای بین المللی مانند سازمان ملل متحد ( عضو غیر دائم شورای امینت در دوره زمانی 2013 تا 2015) ،سازمان تجارت جهان(WTO)، سازمان توسعه همکاریهای اقتصادی(OECD) و گروه G20بوده و یکی از اعضای موسس APEC و اجلاس سران شرق آسیا می باشد. همچنین کره جنوبی در حال حاضر با 45 کشور در جهان (با احتساب کشورهای اتحادیه اروپا واتحادیه جنوب و شرق آسیا) به توافقاتی در زمینه مکانیسم تجارت آزاد دست یافته و فعالانه درصدد است با دیگر کشورها نیز قراردادهای مشابه منعقد نماید. مقامات کره جنوبی امیدوارند که در آینده نزدیک کشورشان بعنوان یک مرکز بین المللی (International Hub) در زمینه تجارت آزاد FTA با دیگر کشورها مطرح شده و اقدامات اساسی را نیز در این زمینه انجام داده اند.

این کشور هم اکنون پنجمین کشور بزرگ تولید کننده صنایع مربوط به انرژی هسته ای در جهان است و در نظر دارد به یکی از عمده ترین صادرکنندگان انرژی هسته ای تبدیل گردد. همچنین در زمینه کشتی سازی نیز رتبه نخست جهانی را دارد. علاوه بر آن به دلیل ظرفیتها و قابلیتهای چند کمپانی معروفش نظیر سامسونگ، ال جی و هیوندایی، هانجین، اس کی، کیا و …. یکی از قویترین بازیگران جهانی در عرضه صنایع الکترونیک، خودرو، ماشین آلات، فولاد، پتروشیمی، ساخت و ساز و غیره است. این کشور دارای بزرگترین برنامه های رشد سبز در جهان می باشد. دولت و شرکتهای کره ای همواره در حال سرمایه گذاری در بخشهای مبتنی بر رشد سبز نظیر انرژی سبز، تکنولوژیهای کم انرژی بر و دیگر فناوری های مربوطه مخصوصاً در بخشهای کشتی سازی، خودرو سازی و فناوری اطلاعات می باشند.

کره جنوبی در زمینه رتبه سنجی های بین المللی نیز به موفقیت های خوبی دست یافته است. موسسه معروف رتبه سنجی مودیز در آخرین گزارش خود در آگوست 2012 بدلیل مقاومت و انعطاف پذیری این کشور در برابر شوکهای اقتصادی خارجی و نیز بدلیل زیرساختهای مالی قوی آن رتبه اعتباری کره جنوبی را یک درجه بالا برد و آنرا به Aa3 ارتقاء داد که چهارمین رتبه برتر این شرکت می باشد. رتبه کره از نظر مودیز هم اکنون همسان با کشورهای ژاپن و چین است. البته در سال 2012 کره جنوبی از افزایش رتبه دیگر موسسات اعتبار سنجی نیز بهره مند گردید که رتبه بندی جدید موسسه مودیز شاخص ترین آنها بوده است. اما با وجود پتانسیل رشد بالا و ساختار باثبات اقتصادی موجود در کره جنوبی، بازار سهام و رتبه اعتباری آن همواره در معرض ضربه پذیری از ناحیه تنش ها و تهدیدهای گاه و بیگاه کره شمالی قرار دارد که این تهدیدات اغلب مواقع بر بازارهای مالی کره جنوبی تأثیرات منفی بر جای می گذارد. با اینحال بسیاری از تحلیلگران اقتصادی معتقدند که برقراری صلح و ثبات و یا اتحاد دو کشور و در نتیجه رفع اینگونه تهدیدها و نگرانی ها ، می تواند به کره جنوبی کمک کند تا بعنوان یکی از موتورخانه های بزرگ اقتصاد جهانی ظهور نماوده و علاوه بر آن حتی این پتانسیل را نیز دارد که تا سال 2030 به یکی از 5 اقتصاد برتر جهان تبدیل شود.حاظ شود.

پاسخ دهید